بسیاری از بزرگسالان نمی دانند که مبتلا به اختلال بیش فعالی و کم توجهی (ADHD) هستند تا اینکه دچار مشکلات دیگری مانند اضطراب و افسردگی می شوند.

برای اثبات اختلال بیش فعالی در بزرگسالی، باید علائم آن در در دوران کودکی نیز دیده شده باشند، هرچند مورد توجه قرار نگرفته باشند.

 

صحبت کردن با بستگان معلوم می کند که فرد در دوران کودکی دچار بیش فعالی بوده است یا نه.

 

راه های تشخیص

برخی روانپزشکان از آزمایشات نوروفیزیولوژیک استفاده می کنند. این آزمایشات مبتنی بر آزمایشات کامپیوتری می باشد که توجه و مهارت حل مسئله را اندازه گیری می کند.

این آزمایشات برای تشخیص ADHD لازم نیست، بلکه اثر ADHD را بر زندگی فرد نشان می دهد.

با انجام این آزمایشات نیز می توان ناتوانی یادگیری فرد را آشکار ساخت.

آزمایش خون نیز از فرد مبتلا گرفته می شود.